1

Niekończący się sezon owocowy: Brzoskwinia #12

image065Najwięcej witaminy mają podobno polskie dziewczyny. Animuszu i energii do sercowych perypetii, a co za tym idzie całkiem pokaźnej ilości witamin nie można odmówić bohaterce owocowej mangi, zwanej Brzoskwinią (w wersji angielskiej – Peach Girl). Egmont wydał 12 z 18 tomów serii, za którą Miwa Ueda, autorka scenariusza i rysunku, otrzymała nagrodę Kodanshy w kategorii najlepszej mangi shojo za rok 1999 r.

Ueda pochodzi z Hyogo. Publikuje od 1985 roku, pracowała m.in. z Naoko Takeuchi, twórczynią Czarodziejki z Księżyca. Jej przestylizowana, ale charakterystyczna i przez to rozpoznawalna kreska jest idealna w odmalowywaniu subkultury ganguro i całej otoczki, jaka towarzyszy takiemu właśnie stylowi życia. Ganguro to ociekające makijażem, ufarbowane na platynowy blond i spalone solarem ubrane w króciutkie spódniczki dziewczyny z dzielnic Shibuya i Ikebukuro. Japonki, ale siłujące się ze swojej azjatyckości jakby „wyczyścić”, naśladując, co tu dużo mówić, Paris Hilton i wszelkie pochodne.

Ofiarą tego stereotypu pada Momo Adachi, zwana Brzoskwinią. Jej nienaturalnie opalona skóra (przyczyna tego jest wyjaśniona jest już w pierwszym tomie – Momo ma w skórze dużo barwnika i bardzo łatwo się opala) i rozjaśnione włosy przysparzają jej masę problemów, związanych z krzywdzącym zaszufladkowaniem i Ueda pokazuje jak łatwo popadamy w myślenie schematami. Otoczenie uważa Momo za wałęsającą się po sklepach i salonach piękności plastikową dziewczynę z metrowymi tipsami, błyszczykiem w każdej torebce i „nie ma obcasów, nie ma życia” jako życiowym credo. Oprócz rozgrywającej Momo karty rozdaje też Sae, jej pseudo-przyjaciołka, w rzeczywistości złodziejka chłopaków i pierwszej klasy intrygantka. Pola dopełnia pokaźna ilość przedstawicieli płci męskiej jako tło wydarzeń. Miłosne gierki, zdrady i powroty przewijają się więc od jedynki do najnowszej dwunastki. Nowy chłopak Momo, Kairi, myśli o swojej dawnej prywatnej korepetytorce, a teksty w rodzaju „kocham Cię”: z podtekstem, „jako drugą w kolejce” są nagminne. Przewrotna Sae postanawia poderwać brata Kairiego, który jest grafikiem gier komputerowych. To nie są jednak jedyne zawirowania w tym komiksie – ilość powiązań i uczuciowych burz w szklance wody jest podobna lub większa do tych w wenezuelskich telenowelach, z tym, że akcja umiejscowiona jest w szkole średniej i nie jest to na szczęście soap opera, a bardziej kulturowe love-story. Poprzez historię Momo, przeciętnej, ładnej dziewczyny, Miwa Udea wchodzi w świat nastolatków i ich problemów, które są takie same niezależnie od kraju i stylu życia.

Brzoskiwnia to klasyczna manga–shojo, jak Papillon no chou, też autorstwa Uedy. Wydana w czerni i bieli, charakteryzuje się prostą kreską, fragmentarycznym kadrowaniem, duża ilością klatek z detalami i uchwyceniem emocji. Linia góruje nad formą, postaci wyglądają wschodnio, ale maja klasycznie duże oczy.

Warto dodać, że seria została przeniesiona na ekran w Studio Komet i emitowana w 2005 roku w japońskiej telewizji w 25 odcinkach. Na Tajwanie nakręcono operę mydlaną na motywach mangi, w której wystąpili znani aktorzy tajwańscy młodego pokolenia, Annie Wu i Kenji Wu. FunImation Entertainment przygotował anglojęzyczna wersję anime, której premierę przewidywano na 2007 rok.

Zobacz także:

One Comment

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *